Burn-out als ondernemer en jezelf opnieuw leren kennen

Er kwam een moment waarop mijn lichaam niet meer verder wilde. Mijn hoofd probeerde nog oplossingen te bedenken, maar mijn lichaam trok aan de noodrem. Ik was duizelig, hyperventileerde, sliep slecht en kreeg last van paniek. Dingen die voorheen vanzelfsprekend waren, voelden ineens groot en onzeker.

Achteraf kan ik zien dat mijn lichaam al langer signalen gaf. Alleen luisterde ik er niet werkelijk naar. Ik was gewend om door te gaan, verantwoordelijkheid te nemen en te zorgen dat alles geregeld werd. Dat voelde niet als iets bijzonders. Dat was gewoon wie ik dacht dat ik moest zijn.

Tot het niet meer ging.

Mijn burn-out werd daardoor niet alleen een periode waarin ik moest herstellen. Het werd ook een moment waarop ik niet langer om mezelf heen kon.

Ik dacht dat sterk zijn betekende dat ik moest doorgaan

Lange tijd zag ik mijn vermogen om door te zetten als een kracht. En dat was het ergens ook. Ik kon veel dragen, zag wat er nodig was en voelde me verantwoordelijk voor de mensen om mij heen.

Maar ik kende nauwelijks verschil tussen verantwoordelijkheid nemen en alles zelf blijven dragen.

Ik voelde mijn grenzen vaak pas wanneer ik er al overheen was gegaan. Hulp vragen vond ik lastig. Rust nemen voelde pas toegestaan wanneer alles af was. En omdat er altijd wel iets te doen was, kwam die echte rust zelden.

Van buitenaf leek er misschien weinig aan de hand. Ik deed wat er van mij werd verwacht en hield veel ballen in de lucht. Vanbinnen raakte ik steeds verder verwijderd van wat ik zelf nodig had.

Mijn lichaam merkte dat eerder dan mijn hoofd.

Rust was nodig, maar gaf me niet alle antwoorden

Toen ik uitviel, moest ik rust nemen. Er was geen andere keuze. Mijn lichaam had tijd nodig om uit een voortdurende staat van spanning te komen.

Maar tijdens mijn herstel begon ik ook te begrijpen dat rust alleen niet genoeg zou zijn. Wanneer ik daarna op precies dezelfde manier verder zou gaan, zou ik uiteindelijk opnieuw bij dezelfde grens uitkomen.

Ik moest niet alleen herstellen van wat er was gebeurd. Ik moest onderzoeken waarom ik zo lang was doorgegaan.

Waarom vond ik het zo moeilijk om mijn grenzen serieus te nemen? Waarom voelde ik me verantwoordelijk voor zoveel dingen? Waarom kon ik verstandelijk weten dat ik rust nodig had en mezelf toch steeds opnieuw voorbijlopen?

Dat waren geen vragen waarop ik alleen door nog harder na te denken een antwoord vond. Met mijn hoofd had ik mezelf namelijk jarenlang verteld dat ik het juist goed deed. Ik was sterk, zorgzaam en verantwoordelijk.

Pas later zag ik dat daar ook overtuigingen onder lagen. Dat ik sterk moest blijven. Dat ik het zelf moest kunnen. Dat ik anderen niet mocht teleurstellen. Dat mijn eigen behoefte wel even kon wachten.

Wat je bewust weet en wat onbewust meespeelt

Tijdens mijn zoektocht kwam ik in aanraking met NEI, Neuro Emotionele Integratie. Met behulp van de biotensor wordt onderzocht welke emoties, overtuigingen of eerdere ervaringen mogelijk nog invloed hebben op hoe je nu reageert en handelt.

Dat hielp mij om verder te kijken dan wat ik bewust over mezelf wist.

Je kunt namelijk heel goed begrijpen dat je niet alles hoeft te dragen en je toch verantwoordelijk blijven voelen. Je kunt weten dat je een grens mag aangeven en op het beslissende moment alsnog ja zeggen. Je kunt verlangen naar rust en tegelijkertijd onrust ervaren zodra je werkelijk niets doet.

Sommige reacties zijn zo vanzelfsprekend geworden dat je nauwelijks merkt dat je steeds hetzelfde patroon herhaalt. Tot je lichaam, je werk of je leven laat zien dat het niet langer past.

NEI gaf mij geen nieuwe versie van mezelf. Het hielp mij om dichter te komen bij wie ik was onder al het moeten, aanpassen en sterk zijn.

Ook mijn lichaam had meer nodig

Door NEI voelde ik emotioneel meer ruimte ontstaan. Tegelijk merkte ik dat mijn lichamelijke energie niet vanzelf volledig terugkwam. Mijn hoofd kon nog wazig voelen en mijn lichaam had meer tijd nodig om te herstellen dan ik graag wilde.

Dat was voor mij het moment waarop ik ook naar mijn lichamelijke basis ging kijken.

Met een BalanceTest kreeg ik meetbaar inzicht in de verhouding van bepaalde vetzuren in mijn bloed. De test vertelde niet het hele verhaal over mijn gezondheid en verklaarde mijn burn-out niet. Hij liet wel zien dat er binnen een specifiek deel van mijn lichamelijke basis ruimte voor ondersteuning was.

Door die ondersteuning serieus te nemen, merkte ik na verloop van tijd verschil in mijn energie, concentratie en algehele gevoel van balans. Dat is mijn persoonlijke ervaring. Het betekent niet dat dezelfde ondersteuning voor iedereen hetzelfde resultaat geeft.

Juist die combinatie werd voor mij belangrijk. Niet alleen kijken naar wat er emotioneel en onbewust meespeelt, maar ook serieus nemen wat het lichaam nodig heeft.

Mijn burn-out bracht mij uiteindelijk naar mijn praktijk

Ik had mijn burn-out liever niet meegemaakt. Tegelijk heeft deze periode veel veranderd in hoe ik nu leef, werk en naar andere mensen kijk.

Ik weet hoe het voelt wanneer je hoofd nog wil, maar je lichaam niet meer meewerkt. Ik weet ook hoe verwarrend het kan zijn wanneer je aan de buitenkant weer functioneert, maar vanbinnen voelt dat je nog niet helemaal terug bent.

Daarom begeleid ik nu ondernemers niet alleen bij de zichtbare vraag waarmee zij komen. Ik kijk naar de persoon achter het bedrijf. Naar wat iemand bewust al weet, welke onbewuste patronen mogelijk meespelen en wat het lichaam nodig heeft.

Want een onderneming groeit nooit helemaal los van de persoon die haar leidt.

Hoe je keuzes maakt, grenzen voelt, verantwoordelijkheid draagt en met spanning omgaat, beweegt mee in je bedrijf. Soms merk je dat pas wanneer iets begint vast te lopen. Soms voel je het al eerder, als een onrust die je niet goed kunt plaatsen of als het besef dat het aan de buitenkant goed gaat, maar vanbinnen niet meer helemaal klopt.

Je hoeft niet terug naar wie je vroeger was

Na mijn burn-out verlangde ik soms naar de versie van mezelf die alles aankon. Die snel schakelde, veel deed en gewoon doorging.

Nu zie ik dat herstel voor mij niet betekende dat ik terug moest naar die oude versie.

Ik mocht opnieuw ontdekken wie ik ben en hoe ik wil leven en werken. Niet door mijn ambitie los te laten, maar door mezelf niet langer buiten mijn eigen plannen te houden.

Ik heb nog steeds drukke dagen. Ik twijfel nog steeds weleens en soms merk ik dat een oud patroon opnieuw aan de deur klopt. Het verschil is dat ik het eerder herken. Ik hoef niet meer te wachten tot mijn lichaam zo hard roept dat ik niet anders kan dan luisteren.

Misschien is dat wat een nieuw hoofdstuk werkelijk betekent. Niet dat alles achter je ligt of dat je nooit meer terugvalt, maar dat je anders leert omgaan met wat zich aandient.

Wanneer je voelt dat het tijd is voor een volgend hoofdstuk

Misschien heb jij geen burn-out, maar herken je wel dat je veel draagt. Je bedrijf loopt, je bent gewend om verantwoordelijkheid te nemen en aan de buitenkant lijkt er weinig mis. Toch voel je dat je jezelf onderweg ergens bent kwijtgeraakt.

Je verlangt niet alleen naar een oplossing voor wat er nu speelt. Je wilt gedurende langere tijd kunnen onderzoeken wat verschillende fases in je bedrijf, je leven en je lichaam van jou vragen.

Jouw Volgende Hoofdstuk is een jaar persoonlijke begeleiding voor de ondernemer die zichzelf niet wil beperken tot één vraag of één moment. We volgen wat verandert, wat terugkomt en wat op een later moment opnieuw betekenis krijgt. Daarbij kijken we naar de bewuste, onbewuste en lichamelijke laag en naar hoe dit doorwerkt in je dagelijks leven en ondernemerschap.

Voel je dat het tijd is om jezelf weer mee te nemen in wat je hebt opgebouwd? Plan dan een persoonlijk gesprek. Samen onderzoeken we waar je nu staat en of Jouw Volgende Hoofdstuk past bij wat jij nodig hebt.